Աշխատանքի հեղինակները վերլուծել են բրիտանական «UK Biobank» կենսաբանկի 309 746 մասնակիցների տվյալները: Կամավորների միջին տարիքը կազմել է 56 տարի, իսկ նրանց առողջական վիճակի դիտարկումը շարունակվել է միջինը 14,4 տարի:
Հետազոտողներն առանձն-առանձն են գնահատել սոցիալական մեկուսացումն ու մենակությունը: Առաջինը որոշվել է այնպիսի հատկանիշներով, ինչպիսիք են՝ մենակ ապրելը, հարազատների հետ հազվադեպ հանդիպումները և խմբային միջոցառումներին չմասնակցելը: Մենակությունը գնահատվել է շփման պակասի սուբյեկտիվ զգացումով և վստահելի անձի բացակայությամբ:
Կենսաբանական տարիքը հաշվարկվել է «PhenoAge» բանաձևով, որը հաշվի է առնում բորբոքման և օրգանների աշխատանքի հետ կապված արյան ցուցանիշները։
«Առավել սոցիալական մեկուսացված մասնակիցների մոտ այն միջինում մոտ չորս ամսով բարձր է եղել նրանց իրական տարիքի համար սպասվող ցուցանիշից։ Մենակություն զգացողների մոտ տարբերությունը կազմել է շուրջ երեք ամիս։ Երկու գործոնների համակցության դեպքում ազդեցությունն ավելի ուժեղ է եղել»,- պատմել են գիտնականները։
Բացի այդ, սոցիալական մեկուսացման սանդղակով յուրաքանչյուր հավելյալ միավորը կապված է եղել ցանկացած պատճառից մահվան հարաբերական ռիսկի 13,9%-ով, իսկ մենակության սանդղակով՝ 8,9%-ով բարձրացման հետ:
«Գենետիկական վերլուծությունը նաև կապ է հայտնաբերել մենակության նկատմամբ հակվածության և արագացված կենսաբանական ծերացման միջև: Մարզական ակումբներ և մարզասրահներ կանոնավոր այցելությունները, ինչպես նաև կրոնական կյանքին մասնակցությունը, ընդհակառակը, զուգորդվել են առավել բարենպաստ ցուցանիշների հետ»,- նշվում է հետազոտությունում: