Մյունխենի Հելմհոլցի համալսարանի գիտնականները պարզել են, որ SARS-CoV-2-ի պեպլոմերային սպիտակուցը վարակվելուց հետո կարող է պահպանվել գանգի գլխուղեղներում և ոսկրածուծում մինչև չորս տարի՝ մեծացնելով նեյրոդեգեներատիվ հիվանդությունների ռիսկը: Հետազոտության արդյունքները հրապարակվել են Cell Host & Microbe ամսագրում: Գիտնականները նման եզրակացության են եկել արհեստական ​​ինտելեկտի վրա հիմնված նորարարական պատկերային մեթոդի կիրառման արդյունքում, որը հնարավորություն է տվել ուսումնասիրել SARS-CoV-2 պեպլոմերային սպիտակուցի ազդեցությունը ուղեղի վրա։ Նոր մեթոդն օգնում է բջջային կառուցվածքները, մետաբոլիտները և վիրուսային սպիտակուցները պատկերացնել 3D-ում: Հետազոտողները պարզել են, որ վիրուսի պեպլոմերային սպիտակուցը կարող է կուտակվել և պահպանվել ոսկրածուծում և գանգի գլխուղեղում, նույնիսկ COVID-19 վարակվելուց տարիներ անց: Նշվում է, որ հասկի սպիտակուցը կապվում է ACE2 ընկալիչների հետ, որոնք հատկապես առատ են այս հատվածներում՝ դարձնելով հյուսվածքը խոցելի երկարաժամկետ ազդեցությունների նկատմամբ: Դոկտոր Չժուի Ռոնգը՝ հետազոտության առաջին հեղինակը, նշել է, որ գլխուղեղի սահմաններում պեպլոմերային սպիտակուցի կուտակումը կարող է կապված լինել COVID-19-ի նյարդաբանական հետևանքների հետ՝ ներառյալ «երկարատև COVID» և նեյրոդեգեներատիվ հիվանդությունները: Գիտնականները հաշվարկել են, որ հասկ սպիտակուցի մշտական ​​առկայությունը կարող է արագացնել ուղեղի ծերացումը, ինչը համարժեք է ուղեղի նորմալ ֆունկցիայի հինգից տասը տարի կորցնելուն: Հետազոտությունը նաև հաստատել է, որ mRNA պատվաստանյութերը զգալիորեն նվազեցնում են երկարաժամկետ հետևանքների վտանգը, սակայն չեն վերացնում պատվաստումից հետո վարակվելու հավանականությունը։ Նման վարակները կարող են հանգեցնել գլխուղեղի քրոնիկ բորբոքման՝ մեծացնելով ինսուլտի և այլ լուրջ բարդությունների վտանգը։