Երբ բժիշկներն ասում են, որ թոքերի քաղցկեղը վիրահատական ճանապարհով հնարավոր չէ հեռացնել, դա հնչում է որպես դատավճիռ։ Սակայն նոր ուսումնասիրությունները ցույց են տվել, որ որոշ հիվանդների համար ստանդարտ դեղամիջոցների և նոր իմունային բուժումների համակցությունը կարող է իրականում այնքան փոքրացնել այս բարդ ուռուցքները, որ դրանք հնարավոր լինի հեռացնել։

Դանա-Ֆարբերի Քաղցկեղի Ինստիտուտի կողմից, Նյու Յորքի Սլոուն-Քեթերինգի հուշահամալիր կենտրոնի և Հռոմի ուռուցքաբանական կենտրոնի աջակցությամբ իրականացված ուսումնասիրությանը մասնակցել է թոքերի ոչ մանրբջջային քաղցկեղի III փուլով 112 մարդ։ Այս հիվանդներին ասվել է, որ իրենց ուռուցքները չափազանց մեծ են կամ դրանց հեռացումը չափազանց ռիսկային է, հաղորդում է OncLive-ը։ Նրանց նշանակվել է քիմիաթերապիայի և PD-1 կամ PD-L1 արգելակող դեղամիջոցի համակցություն։ PD-1 և PD-L1-ը սպիտակուցներ են, որոնք սովորաբար օգնում են քաղցկեղի բջիջներին թաքնվել իմունային համակարգից։

Այս բուժումից հետո բժիշկները հայտնաբերել են, որ չորս հիվանդից երեքը վերջապես կարող են վիրահատվել։ Եվ նրանց շրջանում, մոտավորապես մեկ երրորդի մոտ, հեռացված հյուսվածքում քաղցկեղի որևէ նշան չի հայտնաբերվել։ Թոքերի III փուլի քաղցկեղը սովորաբար դժվար է բուժվում։ Այս փուլում ուռուցքը տարածվում է կրծքավանդակի մոտակա շրջաններ, ինչը վիրահատությունը դարձնում է ռիսկային կամ անհնար։ Մինչ այժմ այս հիվանդների մեծ մասը ստացել է միայն քիմիաթերապիա կամ ճառագայթային թերապիա, որոնք ոչ միշտ են արդյունք տալիս։ Սակայն այս նոր մոտեցումը՝ վիրահատությունից առաջ իմունային համակարգն օգտագործել քաղցկեղին հարվածելու համար, որոշ հիվանդների գոյատևման իրական հնարավորություն է տալիս։

Ակնհայտ էր, թե ովքեր են առավելագույն օգուտ ստացել։ Այն հիվանդները, ովքեր ունեցել են PD-L1 բարձր մակարդակ՝ սպիտակուց, որն արգելափակում է իմունային պատասխանը։ Նրանք նաև ավելի երկար են ապրել՝ առանց քաղցկեղի կրկնության։ Սակայն ոչ բոլորի մոտ է ամեն ինչ լավ ընթացել։ Մարդիկ, ում ուռուցքներն ունեին որոշակի գենային մուտացիաներ, ինչպիսիք են KRAS + STK11 կամ KEAP1՝ չեն արձագանքել բուժման այս համակցությանը։

Վիրահատված հիվանդների շրջանում քաղցկեղի կրկնության կամ վիճակի վատթարացման միջին ժամկետը կազմել է ավելի քան չորս տարի։ Նրանց համար, ում մոտ քաղցկեղը չի մնացել հեռացված հյուսվածքում, այդ ժամկետն էլ ավելի երկար է եղել՝ այնքան, որ հետազոտողները դեռ չեն կարողացել այն չափել։ Այս արդյունքը հուսադրող է, սակայն JAMA Oncology ամսագրում հրապարակված ուսումնասիրությունը դիտարկողական է եղել, այսինքն՝ այն պարզապես վերլուծել է տեղի ունեցածը, այլ ոչ թե համեմատել մեկ մեթոդը մյուսի հետ։

Նմանատիպ իմունոլոգիական բուժումը՝ դուրվալումաբ անունով, արդեն հաստատվել է թոքերի քաղցկեղի այս տեսակով հիվանդներին ճառագայթային թերապիայից հետո օգնելու համար։ Սա ամրապնդում է գիտնականների հույսը, որ այս դեղամիջոցների ավելի վաղ փուլում՝ վիրահատությունից առաջ նշանակումը, կարող է նոր ստանդարտ դառնալ, եթե հետագա ուսումնասիրությունները հաստատեն այս արդյունքները։