Մելանխոլիկ դեպրեսիան մեծացնում է սրտանոթային հիվանդությունների ռիսկը, մինչդեռ ոչ տիպիկ դեպրեսիան՝ 2-րդ տիպի շաքարախտի ռիսկը: Նման եզրակացության են հանգել Ամստերդամի համալսարանի գիտնականները: Հետազոտության արդյունքները ներկայացվել են Ամստերդամում անցկացված Եվրոպական սրտաբանական ասոցիացիայի կոնգրեսում (ECNP):

Գիտնականները նման եզրակացությունների են հանգել սրտի հիվանդության կամ շաքարախտի նախնական նշաններ չունեցող չափահաս մասնակիցների երկարատև հետազոտության միջոցով: Ոչ տիպիկ դեպրեսիայի ախտանիշներ ունեցող մարդիկ՝ քնկոտություն, խրոնիկական հոգնածություն և ախորժակի բարձրացում, գրեթե 2.7 անգամ ավելի բարձր ռիսկ ունեին շաքարախտ զարգացնելու համար, քան նրանք, ովքեր դեպրեսիայի ախտանիշներ չունեին: Միաժամանակ այս խմբում սրտանոթային հիվանդությունների ռիսկի զգալի աճ չի նկատվել:

Ի տարբերություն դրա, մելանխոլիկ ախտանիշներ ունեցող մասնակիցները՝ անքնություն և ախորժակի կորուստ, ավելի հակված էին սրտի կաթվածների և ինսուլտների: Նրանց սրտանոթային բարդությունների ռիսկը մոտավորապես մեկուկես անգամ ավելի բարձր էր, մինչդեռ գիտնականները շաքարախտի հետ կապ չեն հայտնաբերել:

Նյութափոխանակության վերլուծությունը բացահայտել է կենսաքիմիայի տարբերություններ. ոչ տիպիկ դեպրեսիա ունեցող բուժառուները բորբոքային և նյութափոխանակության խանգարումներ են ցուցաբերել: Ըստ հետազոտության գլխավոր հեղինակ, բժիշկ Յուրի Միլանեսկիի՝ արդյունքներն ընդգծում են հոգեկան խանգարումների բուժման ավելի ճշգրիտ, անհատականացված մոտեցման անհրաժեշտությունը՝ հաշվի առնելով դրանց առնչվող ֆիզիկական ռիսկերը: