Ջորջիայի տեխնոլոգիական ինստիտուտի հետազոտողները Pediatric Discovery ամսագրում հրապարակել են ակնարկ, որում մանրամասն քննարկվել է, թե ինչպես է մոր սթրեսն ազդում պտղի և նրա ուղեղի զարգացման վրա։

Վերլուծելով խոշոր բնական աղետների, ինչպիսիք են Կանադայի սառցե փոթորիկը (1998), Չիլիի երկրաշարժը (2010) և Այովայի ջրհեղեղը (2008) վերաբերյալ տվյալները՝ գիտնականները ցույց են տվել, թե ինչպես են սթրեսային իրադարձություններն ակտիվացնում հորմոնալ և էպիգենետիկ փոփոխությունները, որոնք կարող են պահպանվել մի քանի սերունդների ընթացքում։

Հիմնական մեխանիզմը հիպոթալամուս-հիպոֆիզ-մակերիկամային (ՀՀՄ) առանցքի ակտիվացումն է, որը հանգեցնում է մոր օրգանիզմում կորտիզոլի և գլյուկոկորտիկոիդների մակարդակի բարձրացմանը։ Այս հորմոնները կարող են անցնել ընկերքի միջով՝ խաթարելով պտղի ուղեղի այնպիսի հատվածների զարգացումը, ինչպիսիք են հիպոկամպը և նշաձև մարմինը։ Սա, իր հերթին, կարող է ազդել ճանաչողական գործառույթների, հուզական կարգավորման և ապագայում սթրեսի նկատմամբ դիմադրողականության վրա։

Բացի այդ, մոր սթրեսը կարող է ազդել հղիության ընթացքում բարձր տագնապայնության ենթարկված նորածինների նյարդային կապերի և ուղեղի որոշակի հատվածների ծավալի վրա։ Այս փոփոխությունների ուսումնասիրությունն ընդգծում է մայրերի հոգեկան առողջության ոլորտում միջամտության կարևորությունը՝ երեխաների համար տևական հետևանքները նվազագույնի հասցնելու համար։

Այս ուսումնասիրությունն ընդգծում է սթրեսի՝ պտղի զարգացման վրա ազդեցությունը հասկանալու համապարփակ մոտեցման և հղիության ընթացքում կանանց հոգեկան առողջությանն աջակցելու կարևորությունը։