Միջազգային գիտնականների խումբը պարզել է, որ վիրտուալ իրականությունը կարող է օգնել մարդկանց սովորել արդյունավետ կերպով վերահսկել սթրեսի նկատմամբ ֆիզիոլոգիական ռեակցիաները։ Պարզվել է, որ VR խաղը, որը սովորեցնում է շնչառական տեխնիկա, բարելավում է սթրեսակայունության կենսամարկերները։ Աշխատանքը հրապարակվել է «Psychophysiology» ամսագրում։

Դանդաղ ռիթմիկ շնչառության նման մեթոդները վաղուց հայտնի են որպես սթրեսը նվազեցնելու արդյունավետ միջոցներ։ Սակայն դրանք սովորաբար յուրացվում են հանգիստ միջավայրում, որը քիչ նմանություն ունի իրական սթրեսային իրավիճակների հետ։ Աշխատանքի հեղինակներն առաջարկել են օգտագործել վիրտուալ իրականությունը որպես միջավայր, որտեղ կարելի է ոչ միայն սովորել տեխնիկան, այլև անմիջապես կիրառել այն։

Առաջին փորձի ընթացքում կամավորներն անցել են սրտի զարկերի հաճախականության, սրտի ռիթմի և շնչառության փոփոխականության բազային չափում։ Այնուհետև նրանք դրել են Վիրտուալ իրականության սաղավարտը և հայտնվել մի խաղում, որտեղ, գտնվելով նավակի վրա հանգիստ ծովի մեջտեղում, սովորում էին շնչել հետևյալ ռիթմով. 5 վայրկյան ներշնչում – 5 վայրկյան պահում – 5 վայրկյան արտաշնչում (րոպեում մոտ չորս շնչառություն)։

Մարզումից հետո մասնակիցներին ընկղմում էին սթրեսային խաղի մեջ՝ մութ զնդան, որտեղ պետք էր թաքնվել մի արարածից, որը «լսում» էր սրտի բաբախյունը։ Էկրանին մշտապես ցուցադրվում էր «սթրեսի» ցուցիչը. կանաչ գույնը նշանակում էր անվտանգություն, իսկ կարմիրը՝ հայտնաբերվելու վտանգ։ Որպեսզի գոյատևեին, խաղացողները ստիպված էին շնչառության միջոցով իջեցնել սրտի զարկերի հաճախականությունը։

Արդյունքները ցույց են տվել, որ մասնակիցներն իսկապես կիրառել են ստացած հմտությունները. սթրեսային տեսարանի ընթացքում նրանց շնչառությունը մնացել է դանդաղ, իսկ սրտի ռիթմի փոփոխականությունը մեծացել է՝ համեմատած ելակետային մակարդակի հետ, ինչը վկայում է ավելի արդյունավետ ֆիզիոլոգիական կարգավորման մասին։

Երկրորդ փորձի ընթացքում հետազոտողները համեմատել են շնչառական ուսուցում անցած խումբը կառավարվող խմբի հետ, որը ցուցումներ չէր ստացել։ Առաջին նիստին երկու խմբերն էլ անցել են սթրես-թեստ՝ «տուն ներխուժողի» տեսարանը։ Այնուհետև ուսուցանված մասնակիցները երկու անգամ խաղացել են խաղը, իսկ մեկ շաբաթ անց՝ ևս մեկ անգամ, մինչև զնդանում կրկնակի սթրես-թեստ անցնելը։

Ուսուցանված խումբը ցուցադրել է զգալիորեն ավելի ցածր շնչառության հաճախականություն, քան կառավարվող խումբը։ Ավելին, այդ մասնակիցների մոտ նկատվել է ցուցանիշների բարելավում՝ համեմատած առաջին սթրեսային իրավիճակի հետ, ինչը տեղի չի ունեցել նրանց մոտ, ովքեր մարզում չեն անցել։

Հետազոտողները կարծում են, որ նման Վիրտուալ իրականության խաղերը կարող են դառնալ ինքնակարգավորման հմտությունների մարզման արդյունավետ և մատչելի միջոց, հատկապես այն մարդկանց համար, ում դժվար է իրական սթրեսային պայմաններում շնչառական պրակտիկաներ կիրառելը։