Յորքի համալսարանի հետազոտողների կողմից անցկացված նոր ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ պարը կարող է օգնել վերականգնել Պարկինսոնի հիվանդության հետ կապված ճանաչողական անկումը, ընդ որում՝ որոշ մասնակիցներ նույնիսկ բարելավման նշաններ են ցուցաբերել։

Առողջապահության ֆակուլտետի դոցենտ, հետազոտության համահեղինակ Ջոզեֆ ԴեՍուզան ասում է, որ քանի որ հիվանդության զարգացման հետ ճանաչողական ունակությունները գրեթե միշտ նվազում են, իսկ սա բազմամյա հետազոտություն է՝ արդյունքները շատ ուշագրավ են։

«Պարկինսոնի հիվանդության դասական ընթացքը ճանաչողական ֆունկցիաների վատթարացումն է, ինչպես նաև շարժողական ախտանիշների ի հայտ գալը և որոշ մարդկանց մոտ ախտորոշման պահին արդեն նկատվում են ճանաչողական ֆունկցիաների զգալի խախտումներ», - նշել է ԴեՍուզան, ով սերտորեն համագործակցել է հետազոտության գլխավոր հեղինակ, Յորքի միջգերատեսչական մագիստրատուրայի երկրորդ կուրսի ուսանող Սիմրան Ռուփրայուի հետ։ - «Այսպիսով, մենք պարզեցինք, որ պարային խմբի ոչ մի անդամի մոտ վեց տարվա ընթացքում ճանաչողական ունակությունների հետագա անկում չի նկատվել և մենք դա բավականին նշանակալի ենք համարում»։

Հետազոտությանը, որը հրապարակվել է «Ալցհայմերի հիվանդության հանդեսում», մասնակցել են Պարկինսոնի հիվանդությամբ տառապող խմբի 43 մասնակիցներ։

Պարկինսոնի հիվանդությամբ տառապող 28 մարդկանցից բաղկացած խումբը, որոնք նստակյաց ապրելակերպ են վարում և չեն զբաղվում որևէ ֆիզիկական գործունեությամբ, ընդգրկվել էր պարային դասընթացներում: Պարային դասընթացները սկսվել էին նստած մարզումով, որին հաջորդել էին բարելային վարժությունները և ավարտվել պարելով: Մի խմբի նաև սովորեցրել էին հատուկ պարուսույց՝ առաջիկա ելույթին նախապատրաստվելու համար:

Հետազոտողները պարզել են, որ պարային խմբի ճանաչողական ցուցանիշները բարելավվել են վերահսկիչ խմբի համեմատ, որտեղ նրանք որևէ փոփոխություն չեն նկատել կամ աննշան անկում են նկատել։

Մի ուսումնասիրություն ցույց է տվել, որ պարը կարող է օգնել պահպանել կամ նույնիսկ բարելավել ճանաչողական գործառույթը Պարկինսոնի հիվանդությամբ հիվանդների մոտ։