Նանկինի համալսարանի գիտնականները պարզել են, որ այն պացիենտները, որոնց մոտ նկատվում է նեյտրոֆիլների և լիմֆոցիտների բարձր հարաբերակցություն՝ ինչը օրգանիզմում համակարգային բորբոքման նշան է, ավելի վատ են արձագանքում հոգեկան խանգարումների ստանդարտ բուժմանը։ Արդյունքները հրապարակվել են Biological Psychiatry (BioPsy) ամսագրում։

Ժամանակակից նեյրովիզուալիզացիան ցույց է տալիս, որ տարբեր հոգեկան հիվանդությունները՝ շիզոֆրենիան, մեծ դեպրեսիվ խանգարումը, երկբևեռ խանգարումը, հաճախ ունեն ընդհանուր նեյրոնային մեխանիզմներ։ Այնուամենայնիվ, այդ խանգարումների կենսաբանական հիմքերը դեռևս անհասկանալի են մնում։

Նոր աշխատանքում գիտնականները փորձել են բացահայտել թաքնված «բիոտիպերը»՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով ուղեղի բորբոքմանը՝ ենթադրյալ գործոնին, որը կարող է հիվանդությունը գործարկել պացիենտների մի մասի մոտ, սակայն որն անմիջական չափման համար գրեթե անհասանելի է։

Հետազոտությունն իրականացվել է կամավորների երկու անկախ խմբերի վրա։ Առաջին փուլում մասնագետները համադրել են արյան մոլեկուլային բնութագրերի հետ ուղեղի կապերի վերաբերյալ տվյալները, ներառյալ ԴՆԹ-ի մեթիլացիան։ Դա օգնել է նեյրոնային ակտիվության բնորոշ օրինաչափություն առանձնացնել, որը կապված է իմունային համակարգի դիսֆունկցիայի հետ։

Երկրորդ փուլում գիտնականները պարզել են, որ այն պացիենտների մոտ, որոնք ունեն նման նեյրոնային «ստորագրություն», բարձրացած է նեյտրոֆիլների և լիմֆոցիտների հարաբերակցությունը – մի ցուցանիշ, որը հաճախ օգտագործվում է որպես համակարգային բորբոքման ինդիկատոր։

Կլինիկական տվյալները ևս մեկ կարևոր հետևանք են ցույց տվել. հոսպիտալացման ընթացքում նման պացիենտներն ավելի վատ են արձագանքում բուժման ստանդարտ մեթոդներին։ Սա նշանակում է, որ հիվանդության իմունա-բորբոքային բաղադրիչն ուղղակիորեն ազդում է թերապիայի արդյունավետության վրա։

Ըստ գլխավոր հեղինակ Ֆեյ Վանի՝ ստացված բիոմարկերը միաժամանակ արտացոլում է խանգարումների կենսաբանական հիմքը և կարող է որպես գործիք ծառայել՝ բուժման արձագանքը կանխատեսելու համար։ Նոր տվյալները նաև նպաստում են հոգեբուժության շարժմանը դեպի անհատականացված բժշկություն, որտեղ թերապիան ընտրվում է՝ հիմնվելով օբյեկտիվ կենսաբանական մարկերների վրա։