Վերջին տարիներին ալկոհոլի չարաշահման խնդիրը մնում է հանրային առողջապահության ամենալուրջ մարտահրավերներից մեկը՝ ազդելով տասնյակ միլիոնավոր մարդկանց վրա և հանգեցնելով զգալի կորուստների՝ կյանքի որակի վատթարացումից մինչև բարձր մահացություն: Բոստոնի համալսարանի բժշկական դպրոցի հետազոտողների ստացած նոր տվյալները կարող են այս բարդ խնդրի բուժման ավելի արդյունավետ մոտեցումների հույս տալ:

Հետազոտության արդյունքները հրապարակվել են ENeuro ամսագրում:

Գիտնականներն ուսումնասիրել են այն դեղամիջոցների ազդեցությունը, որոնք խթանում են ալֆա-2 ադրենոընկալիչները՝ նյարդային համակարգի այն յուրահատուկ սպիտակուցները, որոնք մասնակցում են գրգռվածության կարգավորմանը և վարքի վերահսկմանը: Այդպիսի նյութերից մեկը՝ գուանֆացինը, արդեն կիրառվում է կլինիկական պրակտիկայում ուշադրության պակասի և հիպերակտիվության խանգարման (ՈւՊՀԽ) բուժման համար: Պարզվել է, որ ալկոհոլի ծանր օգտագործման մոդելների դեպքում այս դասի դեղամիջոցները նվազեցնում են օգտագործվող ալկոհոլի ծավալը և բարելավում հիշողության, ուշադրության ու կոգնիտիվ այլ գործառույթների որոշ խանգարումներ, որոնք հաճախ ուղեկցում են կախվածությանը:

Գուանֆացինի հիմնական առավելությունը, նախկին ալֆա-2 խթանիչների համեմատ, այն է, որ այն չի առաջացնում այնպիսի կողմնակի ազդեցություններ, ինչպիսիք են ուժեղ քնկոտությունը կամ մարմնի ջերմաստիճանի վտանգավոր նվազումը, ինչն այն ավելի անվտանգ թեկնածու է դարձնում ալկոհոլի օգտագործման հետ կապված խանգարումների դեպքում հնարավոր կիրառման համար:

Փորձի ընթացքում ուժեղ ալկոհոլի սահմանափակ հասանելիություն ունեցող կենդանիներին պարբերաբար էթանոլ են տրամադրել այնպիսի քանակությամբ, որը մոդելավորում է ծանր սպառումը, այնուհետև համեմատել են, թե նրանց վարքի վրա ինչպես են ազդում գուանֆացինը և դասական դեղամիջոց կլոֆելինը: Գուանֆացինը կայուն կերպով նվազեցրել է հակումն ալկոհոլի նկատմամբ և միաժամանակ դրական ազդեցություն ունեցել այն գործառույթների վրա, որոնք տուժել են ոգելից խմիչքների քրոնիկ օգտագործումից:

Հետազոտության հեղինակներն ընդգծում են, որ այս արդյունքները պոտենցիալ քայլ են ալկոհոլային կախվածության բուժման նոր ռազմավարությունների ուղղությամբ, որոնք կարող են օգնել մարդկանց կրճատել վնասակար սպառումը և վերականգնել վերահսկողությունը սեփական կյանքի նկատմամբ՝ առանց ծանր կողմնակի ազդեցությունների: Ապագայում նման դեղամիջոցները կարող են արագացնել այն դեղորայքային մոտեցումների մշակումը, որոնք օգնում են այս տարածված ու ծանր խանգարումն ունեցող մարդկանց: