Քաշը նվազեցնելուն օգնող դեղամիջոցները վերջին շրջանում դարձել են գեղեցկության և արտաքին տեսքի մասին խոսակցությունների մի մասը: Սակայն որոշակի հիվանդությունների բուժման համար նախատեսված դեղերը չպետք է ընկալել որպես «առողջարանային սեզոնին» (կամ «մինչև ամառ») արագ նիհարելու միջոց։
Էնդոկրինոլոգ Աննա Սարգսյանը NEWS.am Medicine-ի հետ զրույցում պարզաբանել է, թե ինչու պետք է «Օզեմպիկը» և նմանատիպ դեղամիջոցները նշանակի բժիշկը, և ինչ վտանգներ կարող է պարունակել չափազանց նիհարության ձգտումը։
Ավելորդ քաշի բուժումից մինչև նիհարության մոդա
Շաքարախտի և ճարպակալման բուժման համար օգտագործվող դեղամիջոցներն ավելի ու ավելի հաճախ են քննարկվում ոչ միայն բժշկական համատեքստում, այլև որպես արտաքին տեսքը փոխելու միջոց։ Այդ իմաստով առաջացել է նաև «օզեմպիկ-դեմք» եզրույթը. այդպես են անվանում դեմքի այն փոփոխությունները, որոնք կարող են առաջանալ նման դեղամիջոցների ընդունման պայմաններում քաշի զգալի նվազման դեպքում։ Մասնավորապես՝ դեմքը կարող է կորցնել ծավալը, իսկ մաշկը՝ ավելի թուլացած տեսք ունենալ։ Նման փոփոխությունները կապված են առաջին հերթին արագ նիհարելու, այլ ոչ թե դեղամիջոցի որևէ առանձին կոսմետիկ ազդեցության հետ (Ամերիկյան մաշկաբանության ակադեմիա):
Այնուամենայնիվ, դեղամիջոցների ժողովրդականությունը կարևոր հարց է բխեցնում. ո՞ւմ են դրանք իրականում անհրաժեշտ, և արդյո՞ք կարելի է դրանք օգտագործել պարզապես ավելի սլացիկ դառնալու համար:
Ըստ «Չայկա Արմենիա» կլինիկայի էնդոկրինոլոգ և «Ինսուլա» բժշկակրթական նախագծի հիմնադիր Աննա Սարգսյանի՝ «Օզեմպիկը» և այդ խմբի այլ դեղամիջոցներն կոնկրետ ցուցումներ և հակացուցումներ ունեն։ Դրանք դեղեր են, որոնք բժիշկը պետք է նշանակի բուժառուի վիճակը գնահատելուց հետո, և ոչ թե՝ քաշի հետ ինքնուրույն փորձարկումներ կատարելու միջոց։
Ինչու՞ չի կարելի առաջնորդվել միայն կշեռքի թվերով
Նիհարելու բուն ցանկությունը դեռևս չի նշանակում, որ անձը դեղորայքային բուժման կարիք ունի: Բժիշկը պետք է գնահատի, թե որքանով է քաշի նվազումն իրականում անհրաժեշտ՝ հաշվի առնելով բուժառուի առողջական վիճակը:
Ինչպես նշում է Սարգսյանը, եթե մարմնի զանգվածի ինդեքսն արդեն նորմայից ցածր է, կամ նիհարելու ձգտման ֆոնին մարդու մոտ զարգանում է անորեքսիա, քաշի հետագա նվազումը կարող է ուղեկցվել լրացուցիչ խնդիրներով։ Նման իրավիճակում քաշի կորուստ առաջացնող դեղամիջոցները չեն լուծում սկզբնական խնդիրը, այլ կարող են սրել ռիսկերը:
Հետևաբար, դեղամիջոցի նշանակումը չի կարելի հանգեցնել այն հարցին, թե քանի կիլոգրամ է մարդը ցանկանում նիհարել: Անհրաժեշտ է հասկանալ՝ արդյոք կա՞ն բժշկական հիմքեր բուժման համար, արդյոք տվյալ միջոցը հարմա՞ր է բուժառուին, և ինչ սահմանափակումներ է հարկավոր հաշվի առնել:
«Օզեմպիկը» նիհարելու անվնաս միջոց չէ
Սարգսյանն ընդգծում է, որ «Օզեմպիկը» և համանման խմբի դեղամիջոցները նախատեսված չեն հանուն արտաքին տեսքի անվերահսկելի կիրառման համար: Ինչպես մյուս դեղերը, դրանք ևս ունեն կողմնակի ազդեցություններ, և նշանակման որոշումը բժշկական գնահատական է պահանջում։
Դա չի նշանակում, թե նման դեղամիջոցներն պետք չեն կամ անարդյունավետ են. ցուցումների առկայության դեպքում դրանք կարող են լինել ապաքինման մի մասը: Խնդիրն առաջանում է այն ժամանակ, երբ դեղը սկսում են ընկալել որպես ցանկալի մարմին ձեռք բերելու տիեզերական կամ համապարփակ գործիք՝ անկախ առողջական վիճակից:
Հիմնական սկզբունքը, որին ուշադրություն է հրավիրում էնդոկրինոլոգը, պարզ է. նախ պետք է հասկանալ՝ արդյոք քաշն իջեցնելու բժշկական անհրաժեշտություն կա՞, ինչ ճանապարհով է դա ավելի անվտանգ անել, և միայն դրանից հետո բժշկի հետ որոշում ընդունել բուժման մասին։
Նիհարությանը տուրք տալը կարող է փոխել մարդու մարմնաձևերը, սակայն այն չի փոխարինում բժշկական ցուցումներին: Այն դեղամիջոցը, որն օգնում է մի բուժառուի, պարտադիր չէ, որ անհրաժեշտ լինի մյուսին, իսկ կշեռքի նվազագույն թվին ձգտելն ինքնին հիմք չէ դեղորայքային նիհարեցման համար:
Հետևեք NEWS.am Medicine-ին Facebook-ում և Twitter-ում