Նոր Հարավային Ուելսի համալսարանի և Մաքուորի համալսարանի գիտնականները նախազգուշացնում են. փսիխոդելիկների կիրառմամբ հոգեթերապիան կարող է ակտիվացնել տեսողական երևակայությունը աֆանտազիա ունեցող մարդկանց մոտ (վիճակ, որի դեպքում բացակայում են մտավոր պատկերները), սակայն միևնույն ժամանակ մեծացնել կպչուն մտքերի և հիշողությունների ռիսկը։ Cortex ամսագրում հրապարակված հոդվածի հեղինակները կոչ են անում ավելի մանրակրկիտ իրազեկել պացիենտներին։

Աֆանտազիա ունեցող մարդիկ ունակ չեն պատկերներ տեսողականացնել, իսկ նրանց հիշողություններն ավելի քիչ մանրամասն են և վառ։ Սակայն դեպքերը, ներառյալ կլինիկական նկարագրությունը և նախնական տվյալները, ցույց են տալիս, որ այաուասկայի կամ պսիլոցիբինի արդեն մեկ դեղաչափը կարող է նման մարդկանց մոտ արթնացնել տեսողականացնելու ունակությունը՝ երկարաժամկետ ենթադրյալ ազդեցությամբ, որը հաստատվել է պացիենտների պատմածներով մեկ տարվա ընթացքում։

Խնդիրը միայն այն չէ, որ հանկարծակի հայտնված պատկերները կարող են զարմացնել. դրանք կարող են ուժեղացնել հուզական ծանրաբեռնվածությունը, հատկապես, եթե պատկերները տագնապեցնող են։ Տեսողական երևակայության ակտիվացումը կապվում է հետտրավմատիկ ֆլեշբեքերի, դեպրեսիայի, սուիցիդալ մտքերի և կպչուն հիշողությունների բարձր ռիսկի հետ։

Հոդվածի հեղինակի լաբորատորիայի նախնական տվյալները ցույց են տալիս, որ զարգացած տեսողական երևակայություն ունեցող մարդկանց մոտ ավելի հաճախ են առաջանում կպչուն մտքեր՝ համեմատած նրանց հետ, ովքեր ունեն աֆանտազիա։ Հայտնի է նաև, որ «Տետրիս» խաղալու նման միջամտությունները կարող են նվազեցնել հետտրավմատիկ սթրեսի ախտանշանները, ինչը կապվում է պատկերների ճնշման հետ։