Նոր հետազոտությունը կասկածի տակ է դնում վաղուց ի վեր տարածված այն համոզմունքը, թե կենդանական սպիտակուցը մեծացնում է մահացության ռիսկը՝ ցույց տալով, որ այն չի վնասում երկարակեցությանը և ի վիճակի է նույնիսկ փոքր-ինչ նվազեցնել քաղցկեղից մահացությունը:

Applied Physiology, Nutrition, and Metabolism բժշկագիտական  հանդեսում հրապարակված հետազոտության մեջ գիտնականներն ուսումնասիրել են կենդանական և բուսական սպիտակուցների ընդունման ազդեցությունը բոլոր պատճառներով մահացության, քաղցկեղից մահացության և սրտանոթային հիվանդություններից (ՍԱՀ) մահացության վրա: Մահացության ռիսկի տարբերություն չի հայտնաբերվել՝ կախված սպիտակուցի աղբյուրից: Սակայն կենդանական սպիտակուցների ընդունման և քաղցկեղից մահացության նվազման միջև համեմատաբար փոքր կապ կար:

Բուսական սպիտակուցներ օգտագործող մասնակիցների շրջանում սպառված սպիտակուցի քանակի (հաշվարկված 5 կամ 10 գրամ աճով) և բոլոր պատճառներով մահացության, սրտանոթային հիվանդություններից մահացության կամ քաղցկեղից մահացության միջև կապ չի հայտնաբերվել: Կենդանական սպիտակուցների ընդունման և բոլոր պատճառներով կամ սրտանոթային մահացության միջև նույն աճով կապ չի հայտնաբերվել: Սակայն քաղցկեղից մահացության համար զգալի բացասական կապ է նկատվել: Բուսական և կենդանական սպիտակուցների միաժամանակյա ներառմամբ մոդելավորումը հաստատել է այդ արդյունքները:

Հետազոտությունը որևէ կապ չի հայտնաբերել IGF-1-ի (ինսուլինանման աճի գործոն) կուտակման և բոլոր պատճառներից, քաղցկեղից կամ սրտանոթային մահացության ռիսկի միջև: Վերլուծությունը ցույց է տվել, որ սպիտակուցի սովորական ընդունման մակարդակը պայմանավորված չէ բոլոր պատճառներով, սրտանոթային կամ քաղցկեղից մահացության ռիսկով: Բուսական կամ կենդանական սպիտակուցի առումով երիտասարդ և տարեց մասնակիցների միջև տարբերություններ չեն հայտնաբերվել:

Նախորդ հետազոտություններից տարբերվող այս հետազոտությունը բուսական սպիտակուցի ընդունման ավելացման դրական ազդեցություն չի հայտնաբերել: Միայն կենդանական սպիտակուցն է ցույց տվել քաղցկեղից մահացության ռիսկի չնչին, բայց վիճակագրորեն նշանակալի նվազում:

Գիտնականներն ընդգծում են որոշ սահմանափակումներ. վերլուծության մեջ համեմատելի սննդանյութեր չկան, և IGF-1-ի տվյալները հասանելի էին միայն մասնակիցների ենթախմբի համար, ինչը կարող է նվազեցնել մահերի թիվը: Ապագա հետազոստությունները սպիտակուցի ընդունման ազդեցությունն առողջության վրա գնահատելու համար պետք է բիոմարկերներ և միզանյութի ազոտի չափումներ կիրառեն: