Նոր ճապոնական ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ GLP-1 ընկալիչների ագոնիստների (օրինակ՝ Ozempic) գործողությունը կախված է նրանից, թե գիրացման ինչ պատճառներ են գերակշռում տվյալ մարդու մոտ։

Գիտնականները իրենց հայտնագործության մասին հոդված են գրել Frontiers in Clinical Diabetes and Healthcare ամսագրում։

Նրանք դիտարկել են 2-րդ տիպի շաքարախտով 92 հիվանդի, որոնց նշանակվել էր այս թերապիան: Մասնակիցներին հարցրել են իրենց սննդային վարքագծի, այդ թվում՝ հույզերի, արտաքին խթանների (օրինակ՝ սննդի հոտը կամ տեսողությունը) կամ ներքին քաղցի հիման վրա ուտելու հակվածության մասին: Նրանց վիճակը վերահսկվել է բուժման սկզբում, երեք ամիս անց և մեկ տարի անց:

Ընդհանուր առմամբ, մասնակիցների մեծամասնության մոտ նկատվել է քաշի նվազում, արյան մեջ շաքարի մակարդակի և լիպիդային պրոֆիլի բարելավում, ճարպային զանգվածի նվազում՝ մկանայինը պահպանելով։ Այնուամենայնիվ, հետազոտությունը կարևոր տարբերություններ է բացահայտել։ Նրանց մոտ, ովքեր ավելի հաճախ են ուտում արտաքին ազդակների ազդեցության տակ, բուժումն ամենաարդյունավետն է եղել. նրանք ավելի շատ են նիհարել և ավելի երկար են պահպանել արդյունքը։ Նրանց «արտաքին գիրացման» հակումը նկատելիորեն նվազել է և ցածր է մնացել նույնիսկ մեկ տարի անց։

Բոլորովին այլ պատկեր է դիտվում ծանր հուզական գերսնման ենթարկված մարդկանց մոտ: Թերապիային չնայած, նրանց քաշի կորուստը պակաս արտահայտված էր, իսկ սննդային վարքի փոփոխությունները կարճատև էին: Որոշ ժամանակ անց հուզական և սահմանափակող գերսնման մակարդակը վերադարձել է սկզբնական մակարդակին:

Գիտնականներն ընդգծում են, որ հասկանալը, թե որ գործոններն են մարդուն հանգեցնում գիրացման, կարող է օգնել կանխատեսել, թե որքանով արդյունավետ կլինի GLP-1 ագոնիստներով թերապիան։ Այս տվյալները կարող են ապագայում օգտագործվել անհատական մոտեցման համար, օրինակ՝ դեղորայքային բուժումը հոգեբանական աջակցությամբ լրացնելու համար, եթե հիվանդի մոտ գերակշռում է էմոցիոնալ գիրացումը։

Հետազոտության հեղինակները նշում են, որ աշխատանքը դիտողական բնույթ է կրել և հիմնվել է մասնակիցների ինքնահաշվետվությունների վրա, ինչը կարող է ազդել տվյալների ճշգրտության վրա։ Այնուամենայնիվ, արդյունքները ցույց են տալիս սնվելու վարքագծի տեսակի և նոր սերնդի դեղամիջոցներով բուժման արձագանքի միջև կարևոր կապը։