Նոր, լայնածավալ վերլուծությունը ցույց է տվել, որ շաքարային դիաբետը հիվանդացության մակարդակը ներկայիս տեմպերով շարունակվելու դեպքում կարող է մինչև 2050 թվականը համաշխարհային տնտեսությանը մինչև 47 տրիլիոն դոլար արժենալ: Նման հայտարարություն են արել Միջազգային շաքարային դիաբետի ֆեդերացիայի (IDF) և Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության փորձագետները Nature Medicine բժշկագիտական հանդեսում հրապարակված հետազոտության մեջ:

Մասնավորապես, փորձագետները գլոբալ մակարդակով գնահատել են շաքարային դիաբետի ընդհանուր ուղղակի և անուղղակի տնտեսական ազդեցությունը: Ուղղակի ծախսերը ներառում են բժշկական օգնության, դեղորայքի, հոսպիտալացման և բարդությունների բուժման ծախսերը, իսկ անուղղակի ծախսերը ներառում են հաշմանդամության, վաղաժամ մահացության, աշխատանքային կարողությունների նվազման և գործատուի կողմից աշխատավայրում ադապտացվելու ծախսերը:

Ըստ փորձագետների ​​մոդելավորման՝ շաքարային դիաբետից տառապող մարդկանց թիվը մինչև 2050 թվականը կհասնի մոտավորապես 1,3 միլիարդի, եթե հիվանդացության, ճարպակալման աճի և բնակչության ծերացման ներկայիս միտումները շարունակվեն: Դա նշանակում է առողջապահության ծախսերի և տնտեսական բեռի զգալի աճ զարգացման բոլոր մակարդակներում գտնվող երկրների համար: Ցածր և միջին եկամուտ ունեցող երկրներում, որտեղ շաքարախտից տառապող մարդկանց մեծ մասը բուժման բավարար հասանելիություն չունի, հետևանքները կարող են առանձնապես ծանր լինել։

Հետազոտության հեղինակներն ընդգծում են, որ տնտեսական կորուստները կբաշխվեն անհավասարաչափ. ծախսերի և կորցրած արտադրողականության զգալի մասը կընկնի 20-65 տարեկան աշխատունակ բնակչության վրա, ինչը բացասաբար կանդրադառնա համաշխարհային աշխատաշուկաների և ՀՆԱ-ի աճի վրա։ Ավելին, շաքարախտը կապված է սրտանոթային հիվանդությունների, երիկամային անբավարարության, տեսողության խանգարման և այլ ծանր բարդությունների զարգացման բարձր ռիսկի հետ, ինչը հետագայում կմեծացնի բեռը առողջապահական համակարգերի վրա։

Զեկույցում միաժամանակ նշվում է, որ շաքարախտի կանխարգելման և բուժման ներկայիս ռազմավարությունները շատ երկրներում բավարար չեն հիվանդացության աճը դանդաղեցնելու կամ տնտեսական բեռը զգալիորեն նվազեցնելու համար։ Սքրինինգային ծրագրերի հասանելիության բարձրացումը, ճարպակալման ծրագրերի ամրապնդումը, խնամքի որակի բարելավումը և կանխարգելիչ միջոցառումների ավելի լայն ինտեգրումը առողջապահական համակարգերում կարող են օգնել կրճատել ընթացիկ ծախսերը։ Սակայն դա համակարգված ջանքեր կպահանջի ինչպես ազգային, այնպես էլ համաշխարհային մակարդակներում։