Կորտիզոլի՝ «սթրեսի հորմոնի» բարձր մակարդակը սովորաբար չի հանգեցնում դեմքի եւ գոտկատեղի հատվածում ճարպերի կուտակման։ Այս մասին The Conversation-ին ասել է Նոթինգհեմի համալսարանի (Մեծ Բրիտանիա) մետաբոլիկ առողջության գծով դոցենտ Քրեյգ Դոյգը։

Գիտնականը բացատրել է, որ կորտիզոլը հորմոն է, որն արտադրվում է մակերիկամների կողմից։ Այն օգնում է կարգավորել ցիրկադային ռիթմերը եւ մարդու վարքը, ինչպես նաեւ ազդում է արյան ճնշման մակարդակի, սպիտակուցների, ճարպերի եւ ածխաջրերի փոխանակման վրա:

Փորձագետի կարծիքով՝ սթրեսն իսկապես հանգեցնում է կորտիզոլի մակարդակի բարձրացման։ Այնուամենայնիվ, դա չի նշանակում, որ կյանքի դժվարությունները եւ հուզական սթրեսն ուղղակիորեն ազդում են կազմվածքի օրգանիզմում ճարպի բաշխման վրա:

Գիտնականը նշել է, որ «կորտիզոլային դեմք» կամ «կորտիզոլային որովայն» հասկացությունները կեղծ գիտական ​​են եւ չեն կարող կիրառվել սովորական մարդկանց համար։ Հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ կորտիզոլի մշտական ​​բարձր մակարդակ ունեցող մարդիկ իրականում ավելի շատ ճարպ են կուտակում իրենց գոտկատեղի եւ դեմքի շուրջ, բայց այդ ազդեցությունը նկատվում է միայն Քուշինգի հիվանդությամբ տառապող մարդկանց մոտ: Դա հազվագյուտ եւ ծանր նեյրոէնդոկրին խանգարում է, որի դեպքում մակերիկամների կեղեւը խիստ ակտիվ է:

«Կենցաղային սթրեսի ժամանակ արտադրվող կորտիզոլի քանակությունը ոչ մի կերպ մոտ չէ Քուշինգի հիվանդության մակարդակին»,- նշել է Դոյգը:

Փորձագետն ավելացրել է, որ ճարպի բաշխումն օրգանիզմում գենետիկայի, սնուցման, քնի, վարժությունների եւ հորմոնալ ակտիվության բարդ համակցության արդյունք է։ Հետեւաբար, արտաքին փոփոխությունների համար «մեղքը մեկ հորմոնի վրա դնելը» սխալ որոշում է։