Բոստոնի համալսարանի բժշկական դպրոցի գիտնականները բացահայտել են հնարավոր պատճառ, թե ինչու են ճարպակալման հետ կապված 2-րդ տիպի շաքարախտով տառապող մարդիկ ունենում ագրեսիվ կրծքագեղձի քաղցկեղ։

Հետազոտության արդյունքները հրապարակվել են «Communications Biology» ամսագրում։

Պարզվում է, որ շաքարախտի պատճառով փոփոխված էկզոսոմներ կոչվող արյան փոքր մասնիկները կարող են «վերածրագրավորել» ուռուցքի ներսում գտնվող իմունային բջիջները՝ դրանք դարձնելով ավելի թույլ և թույլ տալով քաղցկեղին ավելի արագ աճել և տարածվել։

Սա առաջին ուսումնասիրությունն է, որն ուղղակիորեն կապում է 2-րդ տիպի շաքարախտով մարդկանց էկզոսոմները մարդու ուռուցքի իմունային ակտիվության ճնշման հետ։

Իրենց աշխատանքում թիմը կրծքագեղձի քաղցկեղով հիվանդների ուռուցքի նմուշներ է օգտագործել՝ եռաչափ մինի-ուռուցքներ ստեղծելու համար՝ օրգանոիդներ, որոնք պահպանում են սկզբնական իմունային բջիջները: Նրանք այս մինի-ուռուցքները մշակել են շաքարախտով և առանց դրա (բայց առանց քաղցկեղի) մարդկանց արյան էկզոսոմներով և ուսումնասիրել են փոփոխությունները միաբջիջ ՌՆԹ-ի հաջորդականացում կոչվող ժամանակակից մեթոդով:

«Կրծքագեղձի քաղցկեղն ինքնին արդեն դժվար է բուժվում, իսկ 2-րդ տիպի շաքարախտով մարդկանց մոտ կանխատեսումներն էլ ավելի վատն են և բժիշկները դեռ չգիտեն, թե ինչու», - բացատրում է պրոֆեսոր Ջերալդ Դենիսը։ «Մեր ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս մեկ հնարավոր պատճառ՝ շաքարախտը փոխում է իմունային համակարգի աշխատանքը ուռուցքի ներսում։ Սա կարող է բացատրել, թե ինչու են որոշ ժամանակակից բուժման մեթոդներ, այդ թվում՝ իմունոթերապիան, ավելի վատ աշխատում շաքարախտով հիվանդների մոտ»։

Գիտափորձային մոտեցումը, որը մշակել են Դենիսը և համահեղինակ Քրիստինա Էննիսը, առաջին անգամ հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ուռուցքի և իմունիտետի փոխազդեցությունը իրական կյանքին առավելագույնս մոտ պայմաններում։ Գիտնականները հույս ունեն, որ այս տվյալները կօգնեն քաղցկեղի բուժման ավելի անհատականացված մեթոդներ ստեղծել շաքարախտով տառապող միլիոնավոր մարդկանց համար։ Սա առողջապահության համար կարևոր խնդիր է, քանի որ ավելի քան 120 միլիոն ամերիկացի տառապում է շաքարախտով կամ նախաշաքարախտով, սակայն քաղցկեղի ախտորոշման դեպքում նրանց բուժումը գրեթե չի հարմարեցվում նյութափոխանակային հիվանդության առանձնահատկություններին։