Վիրջինիայի տեխնոլոգիական համալսարանի Fralin հետազոտական ​​ինստիտուտի գիտնականները, Wake Forest համալսարանի գործընկերների հետ միասին, հայտնաբերել են եզակի նյարդաքիմիական օրինաչափություն, որը նրանց հնարավորություն է տալիս հստակ զանազանել Պարկինսոնի հիվանդությունը էսենցիալ դողից (Essential tremor- ET) երկու տարածված շարժողական խանգարումներից: Nature Communications հանդեսում հրապարակված հետազոտությունը ցույց է տվել, որ երկու հիմնական նեյրոհաղորդիչների՝ այդ հիվանդությունների դեպքում դոպամինի և սերոտոնինի փոխազդեցությունը էապես տարբերվում է:

Պարկինսոնի հիվանդությամբ և էսենցիալ դողով հիվանդների շրջանում խոր ուղեղի իմպլանտացիայի (DBS) վիրահատությունների ժամանակ հետազոտողները օգտագործել են մեքենայական ուսուցման մեթոդներ և էլեկտրոթթվային սենսորներ՝ որոշումների ընդունմանն առնչվող ուղեղի պոչային կորիզում դոպամինի և սերոտոնինի մակարդակի արագ տատանումները գրանցելու համար: Ավելի վաղ՝ 2018 թվականին, նրանք առաջին անգամ ստացել էին նման տվյալներ, բայց միայն հիմա, նոր տեխնոլոգիաների և վերլուծությունների շնորհիվ, նրանք կարողացան օրինաչափություններ հայտնաբերել:

Էսենցիալ դողով բուժառուների շրջանում, երբ տեղի են ունենում անսպասելի «ակնկալիքների խաբեություններ» (օրինակ՝ երբ խաղացողին առաջարկվում է խաղային առաջադրանքի շրջանակում գումարի անհավասար բաշխում), դիտվում է նեյրոհաղորդիչների հստակ հակառակ շարժում. դոֆամինը մեծանում է, իսկ սերոտոնինը նվազում։

Սակայն Պարկինսոնի հիվանդությամբ հիվանդների մոտ այս ռեակցիան բացակայում էր. ո՛չ սերոտոնինը, ո՛չ էլ դոֆամինը նորմալ արձագանք չէին ցուցաբերում։ Հենց նրանց միջև փոխազդեցության դինամիկայի այս կորուստն էր, որը դարձավ Պարկինսոնի հիվանդությունը մեկ այլ խանգարումից տարբերող հիմնական առանձնահատկությունը։

Ամենաանսպասելի հայտնագործությունը ոչ միայն դոպամինային համակարգի խանգարումն էր, այլև համակարգված քիմիական ռեակցիայի խափանումը, նեյրոհաղորդիչների միջև հետադարձ կապի բացակայությունը: Այդ հայտնագործությունը կարող է հենարան դառնալ նոր կլինիկական փորձարկումների և Պարկինսոնի հիվանդության ախտորոշման և բուժման մեթոդների համար: