Սիդնեյի համալսարանի (Չարլզ Պերկինսի կենտրոն) գիտնականների կողմից անցկացված նոր ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ սննդակարգից և արտաքին գործոններից բացի, աղիքային միկրոբիոտայի առողջության վրա ազդում են նաև մեր գեները։

Ուսումնասիրության արդյունքները հրապարակվել են The EMBO Journal-ում։

Այս գենետիկական ազդեցություններն իրականացվում են հատուկ պեպտիդների՝ ալֆա-դեֆենինների միջոցով, որոնք աղիների ներսում գործում են որպես «այգեպաններ», կարգավորելով, թե որ մանրէներն են այնտեղ ապրում և որոնք՝ ոչ։

Մկների վրա անցկացված ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ ալֆա-դեֆենինների ավելի բարձր մակարդակ ունեցող կենդանիներն ունեցել են «ավելի առողջ» միկրոբիոտա և զգալիորեն ավելի քիչ հավանականություն ունեն զարգացնելու ինսուլինային դիմադրություն, որը 2-րդ տիպի շաքարախտի և սրտանոթային հիվանդությունների զարգացման հիմնական գործոն է։

Գիտնականները լաբորատորիայում սինթեզել են այս պեպտիդները և ներարկել դրանք մկներին, որոնց բնական արտադրության համար պատասխանատու գեները պակաս ակտիվ էին։ Այս «պեպտիդային» մոտեցումը նաև պաշտպանիչ ազդեցություն է ունեցել. դեֆենիններ ստացող կենդանիները ավելի լավ են հանդուրժել անբարենպաստ սննդակարգը։

Կա մի կարևոր նրբերանգ. ոչ բոլորն են նույն կերպ արձագանքել պեպտիդներին։ Գենետիկական նախապատմությունը և միկրոբիոտայի կազմը զգալի ազդեցություն են ունեցել արդյունավետության վրա. որոշ մկներ ցույց են տվել ավելի քիչ բարելավում, մյուսները՝ ավելի շատ, իսկ որոշները նույնիսկ բացասական ազդեցություններ են ունեցել նույն միջամտության դեպքում։ Սա ընդգծում է բժշկության մեջ անհատականացված մոտեցման կարևորությունը։

Հետազոտողները նշում են, որ ալֆա-դեֆենիններն առկա են նաև մարդկանց մոտ, ինչը այս արդյունքները դարձնում է համապատասխան մարդու առողջության համար։ Հաջորդ քայլը մարդկանց մոտ դեֆենինների մակարդակի չափումն է, դրանց կապը նյութափոխանակության առողջության և աղիքային միկրոբիոտայի կազմի հետ։ Նպատակն է հասկանալ, թե արդյոք այս պեպտիդները կարող են դառնալ ճարպակալման, շաքարախտի և դրանց հետ կապված քրոնիկ հիվանդությունների դեմ թերապիաների մաս։