BMJ Oncology բժշկագիտական հանդեսում հրապարակված նոր մետա-հետազոտությունը պարզել է, որ միայնակությունը և սոցիալական մեկուսացումը կապված են ինչպես քաղցկեղից, այնպես էլ առհասարակ ուռուցքներով բուժառուների մահվան ռիսկի բարձրացման հետ։

Գիտնականներն ընտրել են տարբեր տեսակի քաղցկեղից տառապող ավելի քան 1,6 միլիոն բուժառուներ ներառող 16 հետազոտություն, և անցկացրել են համակցված վերլուծություն։ Նրանք պարզել են, որ այն բուժառուները, որոնք վերապրել են միայնակություն զգացում, բոլոր պատճառներից մահվան 34%-ով ավելի բարձր ռիսկի, իսկ հատկապես քաղցկեղից՝ 11%-ով ավելի բարձր մահվան ռիսկի են ենթակա, նույնիսկ համընթաց գործոնները հաշվի առնելուց հետո։  

Հետազոտություններն անցկացվել են Կանադայում, Անգլիայում, Ֆինլանդիայում, Ֆրանսիայում, Իռլանդիայում, Ճապոնիայում և Միացյալ Նահանգներում և ընդգրկել են չարորակ ուռուցքների տարբեր տեսակներ։ Միայնակությունը հաճախ չափվել է Social Network Index-ի և UCLA Loneliness Scale սանդղակների միջոցով։

Հեղինակներն ընդգծում են, որ սոցիալական և հոգեբանական գործոնները կարող են ազդել քաղցկեղի ընթացքի վրա մի քանի ուղիներով. սթրեսային ռեակցիաները մեծացնում են բորբոքումը և ճնշում անձեռնմխելիությունը, հոգեբանական դժվարությունները կարող են հանգեցնել բուժառուի ակտիվության նվազմանը և թերապիայի վատ պահպանմանը, իսկ սոցիալական մեկուսացումը վատթարացնում է հուզական վիճակը և կյանքի որակը։

Հաշվի առնելով այս արդյունքները՝ հետազոտողներն առաջարկում են միայնակության և սոցիալական աջակցության գնահատումները ինտեգրել քաղցկեղի բուժման մեջ, մշակել մեկուսացման նվազեցմանն ուղղված միջամտություններ և անցկացնել հետագա կլինիկական փորձարկումներ՝ ճշգրիտ որոշելու համար այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով վերոնշյալ գործոններն փոխազդում են միմյանց վրա։