Մինչեւ 100 տարի եւ ավելի ապրող մարդիկ կարող են իրենց երկարակեցության համար պարտական ​​​​լինել ոչ միայն կենսակերպին, այլեւ հին նախնիների ժառանգությանը: Այս եզրակացությանն են հանգել հետազոտողները, որոնք ուսումնասիրել են իտալացի երկարակյացների գենոմները: Հետազոտությունը հրապարակվել է GeroScience ամսագրում:

Գիտնականները վերլուծել են 100 եւ ավելի տարեկան 333 իտալացիների ԴՆԹ-ն եւ համեմատել այն մոտ 50 տարեկան 690 առողջ մեծահասակների գենետիկական տվյալների հետ: Այնուհետեւ այս տվյալները համեմատվել են 103 հին գենոմների հետ, որոնք ներկայացնում են Իտալիայի ժամանակակից գենոֆոնդը կազմող չորս հիմնական խմբերը՝ արեւմտյան որսորդ-հավաքողներ, Անատոլիայից եկած նեոլիթյան ֆերմերներ, բրոնզե դարի քոչվորներ եւ Իրանի ու Կովկասի հին պոպուլյացիաներ:

Վերլուծությունը ցույց է տվել, որ երկարակյացների մոտ զգալիորեն ավելի բարձր է արեւմտյան որսորդ-հավաքողների (Western Hunter-Gatherers, WHG)՝ վերջին սառցե դարաշրջանից հետո Եվրոպայի ամենահին բնակիչների գենետիկ ժառանգությունը: Ընդ որում, մյուս հին պոպուլյացիաների ներդրումը կապված չի եղել ծայրահեղ տարիքի հասնելու հավանականության հետ:

Հետազոտողների կարծիքով՝ որսորդ-հավաքողի ԴՆԹ համամասնության նույնիսկ փոքր աճը մոտ 38 տոկոսով մեծացրել է 100 տարի ապրելու հավանականությունը։ Այս ազդեցությունը հատկապես արտահայտված է եղել կանանց մոտ. գենետիկ բաղադրիչի բարձր համամասնության դեպքում երկարակյաց դառնալու կանանց հավանականությունը կրկնապատկվում էր։

Հեղինակներն ընդգծել են, որ երկարակեցությունը որոշվում է գործոնների համադրությամբ՝ գենետիկա, շրջակա միջավայր եւ կենսակերպ։ Սակայն ստացված տվյալները ցույց են տալիս, որ հին էվոլյուցիոն ժառանգության ներդրումը կյանքի տեւողության մեջ կարող է զգալիորեն ավելի մեծ լինել, քան մինչ այդ կարծում էին։