Չինաստանի Չանչուն քաղաքի Ցզիլին համալսարանի Առաջին հիվանդանոցի գիտնականները պարզել են, որ արտամարմնային բեղմնավորման (ԵԲԲ) համար սերմի նվիրաբերությունից առաջ կարճատև ձեռնպահությունը մեծացնում է հղիության հավանականությունը մոտ 10%-ով: Ուսումնասիրության արդյունքները հրապարակվել են The Lancet-ում:

Հետազոտողները կենտրոնացել են արտամարմնային բեղմնավորման հիմնական խնդիրներից մեկի՝ պրոցեդուրայի հաջողության ցածր կանխատեսելիության վրա: Սա պայմանավորված է վերջին 50-70 տարիների ընթացքում սերմի որակի գլոբալ անկմամբ, որը ստիպում է ավելի ու ավելի շատ զույգերի դիմել օժանդակ վերարտադրողական տեխնոլոգիաների: Սա հատկապես կարևոր է վերարտադրողական տարիքի կանանց համար, որոնց համար արտամարմնային բեղմնավորման հաջողության մակարդակը կարող է նվազել մինչև 16%:

Ուսումնասիրությանը մասնակցել է գրեթե 500 տղամարդ: Մեկ խմբին խորհուրդ է տրվել սերմնաժայթքում կատարել սերմնահեղուկ նվիրաբերելուց 48 ժամ առաջ, մինչդեռ մյուս խմբին խորհուրդ է տրվել հետևել ստանդարտ առաջարկություններին և երկուսից յոթ օր ձեռնպահ մնալ սերմնաժայթքումից: Այնուհետև հետազոտողները համեմատել են մասնակիցների զուգընկերների արտամարմնային բեղմնավորման արդյունքները:

Վերլուծությունը ցույց է տվել, որ ավելի կարճ ձեռնպահության ժամանակահատվածը կապված է զգալիորեն ավելի լավ արդյունքների հետ: Կլինիկական հղիության մակարդակը, այսինքն՝ ուլտրաձայնային հետազոտության միջոցով հաստատված հղիության պարկի և սրտի բաբախյունի առկայությամբ, 48-ժամյա խմբում կազմել է 54.4%՝ համեմատած վերահսկիչ խմբում գրանցված 44.9%-ի հետ։ Ընթացիկ հղիության մակարդակը նույնպես ավելի բարձր էր՝ 46%՝ համեմատած 36%-ի հետ։

Հեղինակները ընդգծում են, որ սա առաջին հեռանկարային, պատահականացված, վերահսկվող հետազոտությունն է, որը հատուկ մշակված է արտամարմնային բեղմնավորման արդյունքների վրա ձեռնպահ մնալու տևողության ազդեցությունը գնահատելու համար։ Նրանք ենթադրում են, որ այսպես կոչված «սկզբնական օրվա»՝ սերմնաժայթքումը սերմնահեղուկի ստացումից 48 ժամ առաջ, օգտագործումը կարող է լինել պարզ և մատչելի միջոց՝ առանց լրացուցիչ բժշկական միջամտությունների ընթացակարգի արդյունավետությունը բարելավելու համար։

Հետազոտողները նշում են, որ ստացված տվյալները չեն արտացոլում կենդանի ծնելիության մակարդակը, բայց նույնիսկ կլինիկական և շարունակական հղիության փուլում ազդեցությունը թվում է վիճակագրորեն և գործնականում նշանակալի։