Բեյլորի բժշկական քոլեջի, Թոնծի համալսարանի և մի շարք այլ հաստատությունների գիտնականները պարզել են, որ երեխային կաթից կտրելը և վաղ տարիքում պինդ սննդի անցնելը ոչ միայն փոխում է սննդակարգը, այլև վերածրագրավորում է աղիքային իմունային համակարգը՝ ստեղծելով երկարատև պաշտպանություն, որը պահպանվում է նաև մեծահասակ տարիքում:  Nature Microbiology բժշկագիտական հանդեսում հրապարակված հետազոտությունը ցույց է տվել, որ կաթից կտրելը փոխում է մկների աղիքային միկրոբիոմը՝ աղիներում ապրող միկրոօրգանիզմների համայնքը, և «մարզում» է աղիքային էպիթելային ցողունային բջիջները՝ ապագայում ավելի արդյունավետ արձագանքելու մանրէներին՝նվազեցնելով բորբոքային հիվանդությունների առաջացման ռիսկը: Ըստ մանկաբուժության և սննդի պրոֆեսոր Լանլան Շենի՝ կաթից կտրելը մարմնի համար դրամատիկ անցում է. աղիները ենթարկվում են մանրէների շատ ավելի մեծ բազմազանության: Մանրէային բազմազանության այս աճն առաջացնում է կարճաժամկետ, վերահսկվող բորբոքային ռեակցիա, որը կոչվում է «կտրման ռեակցիա»: Այս դեպքում բորբոքումը գործում է որպես «մարզական սեանս»՝ ինտենսիվ, ժամանակավոր, բայց անհրաժեշտ՝ իմունային համակարգն ապագա մարտահրավերներին պատրաստելու համար։ Գիտնականները պարզել են, որ կաթից կտրելու ընթացքում մանրէային ազդանշանները փոխում են աղիքային ցողունային բջիջների էպիգենետիկ ԴՆԹ-ի նշանները։ Այս փոփոխությունները, ինչպիսիք են MHC II դասի գեների մեթիլացման նվազումը, դրանք ավելի հեշտությամբ են ակտիվանում ապագայում՝ ստեղծելով երկարաժամկետ «իմունային հիշողություն» անմիջապես աղիքային էպիթելիում։ Նույնիսկ ցողունային բջիջները լիովին հասուն աղիքային բջիջների վերածվելուց հետո դրանք պահպանում են այս «նշանը» և ավելի արագ և հզոր են արձագանքում իմունային ազդանշաններին։ Մարզական ազդեցությունը կախված է մանրէների կազմից. գրամ-դրական մանրէները խթանում են IFN-γ-ի և կարճ շղթայով ճարպաթթուների արտադրությունը, որոնք աջակցում են էպիգենետիկ վերածրագրավորմանը։ Փորձերը ցույց են տվել, որ հակաբիոտիկների վաղ օգտագործումը խաթարում է այս գործընթացը՝ նվազեցնելով իմունային պաշտպանությունը և մեծացնելով մեծահասակների բորբոքային հիվանդությունների և հաստ աղիքի քաղցկեղի առաջացման ռիսկը։ Վճռորոշ դեր է խաղացել հենց կյանքի վաղ շրջանը. հետագա վերածրագրավորումը թույլ էր կամ բացակայում էր, ինչը վկայում է երկարատև աղիքային իմունային հիշողության ձևավորման կարևոր պատուհանի մասին։