Նոր հետազոտության համաձայն, սոցիալ-տնտեսական բարեկեցիկ կարգավիճակ ունեցող մարդիկ, որպես կանոն, կենսաբանական ծերացման ավելի քիչ նշաններ են դրսևորում։

Մեծ Բրիտանիայի գիտնականները ուսումնասիրել են հիվանդների տարբեր խմբեր և ծերացման հետ կապված 83 հիվանդություն, ինչպիսիք են օստեոպորոզը, կատարակտը կամ շագանակագեղձի մեծացումը, ինչպես նաև արյան անալիզները, որոնք չափում են արյան պլազմայում շրջանառվող սպիտակուցները: Այնուհետև նրանք վերլուծել են հիվանդների տվյալները՝ կապված նրանց սոցիալական և տնտեսական վիճակի հետ, ինչպիսիք են կրթական մակարդակը, կյանքի որակը իրենց բնակավայրում կամ ընտանիքի եկամուտը:

Ըստ Nature Medicine ամսագրում հրապարակված արդյունքների, նրանց մոտ, ովքեր պակաս ապահովված են եղել, 20 տոկոսով ավելի բարձր է եղել հիվանդանալու հավանականությունը՝ իրենց ապահովված ընկերների համեմատ:

Ընդ որում, որոշակի վիճակներում տարբերությունը հատկապես մեծ էր. առավել անբարենպաստ խմբում 2-րդ տիպի շաքարախտի, լյարդի, սրտի հիվանդությունների, թոքերի քաղցկեղի և ինսուլտի զարգացման ռիսկը երկու անգամ ավելի բարձր էր, քան առավել բարենպաստ կյանք ունեցողների խմբում։

«Մենք տասնամյակներ շարունակ գիտենք, որ սոցիալական առավելությունները կապված են առողջության լավացման հետ, բայց մեր արդյունքները ցույց են տալիս, որ դա կարող է դանդաղեցնել նաև ծերացման գործընթացը, - ասում է Լոնդոնի համալսարանական քոլեջի (UCL) պրոֆեսոր և հետազոտության գլխավոր հեղինակ Միկա Կիվիմակին:- Մեր ուսումնասիրությունն ընդգծում է, որ առողջ ծերացումը հասանելի նպատակ է ողջ հասարակության համար, քանի որ այն արդեն իրականություն է բարենպաստ սոցիալ-տնտեսական պայմաններ ունեցող մարդկանց համար»: