Չունցինի բժշկական համալսարանի հիվանդանոցի գիտնականները մշակել են աճառային հյուսվածքի վերականգնման նոր մեթոդ՝ հիմնված ձևափոխված արտաբջջային մատրիքսի (extracellular matrix) և բորբոքային մոլեկուլի վրա։ Հետազոտության արդյունքները հրապարակվել են Research ամսագրում։
Գիտնականները բացատրել են, որ աճառները չափազանց դանդաղ են վերականգնվում՝ սեփական արյունատար անոթների բացակայության պատճառով։ Ցանկացած վնասվածք կարող է հանգեցնել հյուսվածքների պրոգրեսիվ քայքայման և օստեոարթրիտի զարգացման։ Բուժման ժամանակակից մեթոդները, ինչպիսիք են միկրոֆրակտուրացիան կամ բջիջների փոխպատվաստումը, ունեն սահմանափակումներ՝ հնարավոր բարդություններ, դոնորական նյութի պակաս և մերժման ռիսկ։
Լուծում գտնելու համար գիտնականներն օգտագործել են մեզենքիմալ ցողունային բջիջներ՝ նախապես դրանք մշակելով երեք կենսաբանորեն ակտիվ նյութերով՝ ինտերլեյկին-6-ով, ուռուցքի մեռուկացման գործոնով և ինտերֆերոն-գամմայով։ Այս նախապատրաստումից հետո բջիջներից անջատվել է արտաբջջային մատրիքսը՝ յուրահատուկ սպիտակուցային կառուցվածք, որը օրգանիզմում շրջապատում է բջիջները և ազդում դրանց վարքի վրա։ Ստացված նյութը հարուստ էր աճառի վերականգնման համար անհրաժեշտ մոլեկուլներով՝ կոլագենով, լամինինով և այլ բաղադրիչներով։
Հատկապես արդյունավետ է եղել այն մատրիքսը, որը ստեղծվել է ինտերֆերոն-գամմայի կիրառմամբ։ Սա բորբոքային մոլեկուլ է (ցիտոկին), որը առանցքային դեր է խաղում իմունային պատասխանում։ Օրգանիզմում այն արտադրվում է հիմնականում T-լիմֆոցիտների և բնական քիլերների (NK-բջիջներ) կողմից։ Ինտերֆերոն-գամմայի վրա հիմնված մատրիքսը լրացուցիչ ճնշում էր աճառը քայքայող ֆերմենտների արտադրությունը։
Կենդանիների վրա կատարված փորձերի ընթացքում հետազոտողները ցույց են տվել, որ միկրոֆրակտուրացիայի պրոցեդուրայից հետո նման մատրիքսի ավելացումն արագացնում է ռեգեներացիան՝ 12 շաբաթ անց նոր հյուսվածքը գործնականում չի տարբերվել առողջ աճառից։ Նոր մեթոդիկան թույլ է տալիս ոչ միայն բուժել վնասվածքները, այլև ստեղծել կենսանյութեր՝ տրված հատկություններով, որոնք ունակ են ուղղորդված ազդել հյուսվածքների վերականգնման վրա։
Հեղինակների կարծիքով՝ տեխնոլոգիան կարող է հիմք դառնալ թերապիայի նոր մեթոդների համար, որոնք թույլ կտան շրջանցել փոխպատվաստումները, նվազեցնել բարդությունների ռիսկը և նույնիսկ փոխարինել պրոթեզավորումը մի շարք դեպքերում։ Սակայն, նախքան տեխնոլոգիան կլինիկական պրակտիկայում ներդնելը, անհրաժեշտ է անցկացնել մարդկանց մասնակցությամբ հետազոտություններ։






