նախընտրելի դարձնել
Ապագա հոր հոգեբանական կայունությունը կարող է ազդել հղիության ընթացքի և մոր առողջության վրա։ Այս մասին ցույց է տվել ամերիկացի գիտնականների նոր հետազոտությունը: Պաշտոնական ամուսնության մեջ տղամարդու հոգեկան ռեսուրսները՝ լավատեսությունը, կյանքի նկատմամբ վերահսկողության զգացումը և սոցիալական աջակցությունը, կապված են հղի կնոջ օրգանիզմում բորբոքման ավելի ցածր մակարդակի և որպես հետևանք, երեխայի կրման ավելի երկար ժամկետի հետ: Աշխատությունը հրապարակվել է Biopsychosocial Science and Medicine (BSM) ամսագրում:
Վաղաժամ ծննդաբերությունները մնում են հանրային առողջապահության առանցքային խնդիրներից մեկը. դրանք հետագա կյանքում բարձրացնում են երեխաների մոտ քրոնիկ հիվանդությունների և զարգացման խանգարումների ռիսկը: Վաղաժամ ծննդաբերությանը նպաստող գործոններից մեկը համարվում է մոր օրգանիզմում համակարգային բորբոքման բարձր մակարդակը: Մինչ այժմ հետազոտությունների մեծ մասը կենտրոնացել է բացասական գործոնների վրա՝ սթրես, աղքատություն, կյանքի անբարենպաստ պայմաններ, մինչդեռ հնարավոր պաշտպանական հոգեբանական մեխանիզմները շատ ավելի հազվադեպ են ուսումնասիրվել:
Հետազոտողների թիմը վերլուծել է Community Child Health Network նախագծի տվյալները, որտեղ դիտարկվել են ԱՄՆ-ի սոցիալապես խոցելի տարածաշրջանների ընտանիքները: Ընտրանքում ներառվել է երեխայի սպասող 217 զույգ: Ապագա ծնողների մոտ գնահատել են այսպես կոչված «հոգեբանական կայունության ռեսուրսները»՝ լավատեսությունը, ինքնագնահատականը, կյանքի նկատմամբ վերահսկողության զգացումը և սոցիալական աջակցության մակարդակը: Մայրերի մոտ երկրորդ և երրորդ եռամսյակներում լրացուցիչ չափել են C-ռեակտիվ սպիտակուցի մակարդակը, որը օրգանիզմում բորբոքման մարկեր է:
Արդյունքները անսպասելի օրինաչափություն են ցույց տվել: Հայրերի հոգեբանական կայունության ավելի բարձր մակարդակը կապված է եղել մայրերի մոտ բորբոքման ավելի ցածր մակարդակի հետ, իսկ դա, իր հերթին, կանխատեսել է ավելի երկարատև հղիություն: Ընդ որում, նման էֆեկտ նկատվել է միայն ամուսնական զույգերի մոտ: Համատեղ բնակվող, բայց ամուսնացած չեղող գործընկերների, ինչպես նաև միասին չապրող ծնողների մոտ այս կապը չի հայտնաբերվել:
Հետաքրքիր է, որ մոր սեփական հոգեբանական ռեսուրսներն այս մոդելում ուղղակիորեն կապված չեն եղել ո՛չ բորբոքման, ո՛չ հղիության ելքերի հետ: Ըստ հետազոտողների՝ սա չի նշանակում, որ դրանք կարևոր չեն. ամենայն հավանականությամբ, դրանք ազդում են առողջության վրա այլ ուղիներով, որոնք այս աշխատանքի շրջանակներում չեն դիտարկվել:
