Ստատինները չպետք է համակցվեն որոշակի հակասնկային դեղամիջոցների, հակաբիոտիկների, իմունոսուպրեսիվ դեղամիջոցների և նույնիսկ գրեյպֆրուտի հետ. նման համակցությունները կարող են զգալիորեն մեծացնել մկանային բարդությունների առաջացման ռիսկը: Այս մասին «Զրույց»-ին ասել է Քինգսթոնի համալսարանի դեղագործական պրակտիկայի ավագ դասախոս Դիպա Կամդարը:

«Ստատինները ընդհանուր առմամբ համարվում են անվտանգ և լավ ուսումնասիրված, բայց դրանց փոխազդեցությունը այլ դեղամիջոցների հետ հաճախ թերագնահատվում է», - նշում է Կամդարը: Նա հավելում է, որ հատուկ զգուշություն պետք է ցուցաբերել սիմվաստատին և ատորվաստատին ընդունելիս, որոնք քայքայվում են լյարդում CYP3A4 ֆերմենտի միջոցով:

Երբ այս ֆերմենտը արգելափակված է, արյան մեջ ստատինի մակարդակը կարող է բարձրանալ:

«Արդյունքում, մկանների կողմնակի ազդեցությունների ռիսկը մեծանում է՝ ցավից և թուլությունից մինչև չափազանց հազվագյուտ, բայց վտանգավոր ռաբդոմիոլիզի վիճակ», - բացատրում է փորձագետը:

Ստատինների նյութափոխանակությանը խանգարող դեղամիջոցների թվում են հակասնկային դեղամիջոցները, ինչպիսիք են կետոկոնազոլը, որոշակի հակաբիոտիկներ, այդ թվում՝ էրիթրոմիցինը, իմունոսուպրեսիվ դեղամիջոցները, ինչպիսին է ցիկլոսպորինը, և սրտային դեղամիջոցները, ինչպիսիք են ամիոդարոնը և դիլտիազեմը:

«Այս դեղամիջոցները մրցում են լյարդում նույն ֆերմենտային համակարգերի համար, ինչը հանգեցնում է ստատինների կուտակմանը մարմնում», - ասում է Կամդարը։

Նույնիսկ սնունդը կարող է դեր խաղալ։

«Գրեյպֆրուտը պարունակում է նյութեր, որոնք արգելափակում են CYP3A4-ը աղիներում, ինչը հանգեցնում է արյան մեջ ստատինների ավելի մեծ քանակի ներթափանցմանը, քան սպասվում էր։ Այս ազդեցությունը միատեսակ չէ բոլոր դեղամիջոցների համար, բայց որոշների համար այն կլինիկորեն նշանակալի է», - զգուշացնում է փորձագետը։

Այնուամենայնիվ, փորձագետը շեշտում է, որ լուրջ բարդությունները հազվադեպ են լինում։ Այն հավանականությունը, որ մկանային ախտանիշները իրականում առաջացել են ստատիններից, 10%-ից պակաս է, և ռաբդոմիոլիզը զարգանում է միլիոնից ընդամենը մի քանի մարդու մոտ։ Արյան մեջ գլյուկոզի մակարդակի աննշան բարձրացումը, որը երբեմն դիտվում է բուժման ընթացքում, նույնպես չի գերազանցում սրտի կաթվածի և ինսուլտի ռիսկի նվազեցման օգուտը: