Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությունում Էբոլա տենդի բռնկման հետևանքով զոհերի թիվը գերազանցել է 300-ը։ Դա տեղի է ունեցել համաճարակի պաշտոնական հայտարարումից ընդամենը մեկ ամիս անց, հաղորդում է «Medical Xpress»-ը՝ հղում անելով երկրի իշխանություններին։

Հանրային առողջապահության ազգային ինստիտուտի (INSP) տվյալներով՝ մայիսի 15-ին բռնկման հայտնաբերումից ի վեր արձանագրվել է վարակման 1,115 հաստատված դեպք և 304 մահ։ Այսպիսով, մահացության մակարդակը կազմում է 26,3%։

Ավելի վաղ՝ հունիսի 18-ին, Աֆրիկյան առողջապահական գործակալությունը հայտնել էր 202 զոհի և 875 հաստատված դեպքի մասին, ինչը համապատասխանում էր մոտ 23% մահացության։

Կարմիր խաչը նախազգուշացնում է, որ հեմորագիկ տենդի համաճարակը դեռ չի հասել իր գագաթնակետին, և դրա լիակատար զսպման համար կարող է պահանջվել մինչև մեկ տարի։

Չնայած ծանր իրավիճակին՝ հունիսի սկզբին Կոնգոյի ԴՀ իշխանությունները հայտնել են պացիենտների ապաքինման մի քանի հաջողված դեպքերի մասին։

Բժշկական ծառայությունները բախվում են լուրջ դժվարությունների. Բունդիբուջիո շտամով առաջացած ընթացիկ բռնկման համար չկան հաստատված պատվաստանյութեր կամ հատուկ բուժում։ Աշխարհի ամենաաղքատ երկրներից մեկը հանդիսացող Կոնգոն արդեն 17-րդ անգամ է բախվում Էբոլայի համաճարակին։

Վարակի հիմնական օջախը կենտրոնացած է արևելյան Իտուրի, ինչպես նաև Հյուսիսային և Հարավային Կիվու նահանգներում, որտեղ տասնամյակներ շարունակվող զինված բախումներն ու բնակչության զանգվածային տեղահանումները զգալիորեն բարդացնում են վիրուսի տարածման վերահսկողությունը։

Առանձին դեպքեր են արձանագրվել նաև հարևան Ուգանդայում, սակայն այնտեղ վարակի զսպման միջոցառումները համեմատաբար ավելի արդյունավետ են եղել. գրանցվել է հիվանդության 20 դեպք և երկու մահ։

Հաղորդվում է նաև Աֆրիկայից դուրս վարակման առաջին դեպքի մասին. Կոնգոյի ԴՀ-ից վարակված մի բժիշկ է տեղափոխվել Ֆրանսիա։ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը Եվրոպայում վիրուսի տարածման ռիսկը գնահատում է նվազագույն և չի հանձնարարում ճանապարհորդական սահմանափակումներ մտցնել։

Ամենածանր իրավիճակը պահպանվում է Իտուրի նահանգում, որտեղ կենտրոնացած է բոլոր դեպքերի ավելի քան 90%-ը։ Հատկապես տուժել է Բունիա քաղաքը, որին բաժին է ընկնում վարակումների ավելի քան 91%-ը և մահվան դեպքերի ավելի քան 82%-ը։

Տարածաշրջանի բժշկական հաստատությունները զգում են սարքավորումների, պաշտպանիչ միջոցների և հիմնական ռեսուրսների պակաս, իսկ մարդասիրական կազմակերպությունների կողմից աջակցություն ստացող շատ կլինիկաներ աշխատում են իրենց հնարավորությունների սահմանում։

Իրավիճակը բարդացնում են զինված բախումները և բժիշկների հանդեպ տեղի բնակիչների անվստահությունը. որոշ ընտանիքներ հրաժարվում են պահպանել սանիտարական կանոնները և պահանջում են հանձնել մահացածների մարմինները, ինչը մեծացնում է վարակի հետագա տարածման ռիսկը։