Սոնգկյունկվան համալսարանի գիտնականները մշակել են նոր հոգեբանական ծրագիր, որն օգնել է ուսանողներին նվազեցնել տեսախաղերից կախվածության ախտանիշները, նվազեցնել սթրեսը և տագնապայնությունը, ինչպես նաև բարելավել ինքնատիրապետումը։

Հետազոտության արդյունքները հրապարակվել են Mindfulness ամսագրում։

MBCT-G (խաղային կախվածության՝ ուշադրության վրա հիմնված կոգնիտիվ թերապիա) կոչվող ծրագիրը հիմնված է դեպրեսիայի բուժման համար նախկինում օգտագործվող մեթոդի վրա, որը հարմարեցվել է ինտերնետային խաղերի խանգարման առանձնահատկություններին։

Ինտերնետ-խաղային խանգարումը վիճակ է, որի դեպքում չափից ավելի խաղերը զգալի չափով խանգարում են ուսմանը, աշխատանքին և առօրյա կյանքին։ Խնդիրը հատկապես տարածված է այն ուսանողների շրջանում, ովքեր խաղերն օգտագործում են որպես սթրեսի հաղթահարման միջոց՝ անկախ ապրելակերպ սկսելուց հետո։

Հետազոտությանը մասնակցել են խաղային կախվածության բարձր ռիսկի ենթարկված 46 ուսանողներ։ Ութ շաբաթվա ընթացքում նրանք մասնակցել են դասընթացների, որոնք ներառել են ուշադրության պրակտիկա, սոցիալական հմտությունների զարգացում և ինքնախնամքի ռազմավարություններ։

Մասնակիցներին նաև սովորեցրել են խաղալուց առաջ ուշադրություն դարձնել սեփական մտքերին, հույզերին և ազդակներին՝ խաղալու ցանկությունից ավտոմատ կերպով խուսափելու համար։ Բացի այդ, ուսանողները պլանավորել են այլընտրանքային գործունեություն, որը կարող է բավականություն պատճառել՝ ֆիզիկական ակտիվություն, շփում, ստեղծագործելու հնարավորություն և հանգստի այլ ձևեր։

Ծրագրի ավարտից հետո մասնակիցների մոտ զգալիորեն նվազել էին խաղային կախվածության ախտանիշները, սթրեսը և տագնապայնության մակարդակը։ Ամենաակնառու արդյունքը իմպուլսիվության վերահսկողության բարելավումն էր, որը շարունակվել է նույնիսկ ծրագրի ավարտից մեկ ամիս անց։

Հետազոտության ղեկավար, պրոֆեսոր Անդերսոն Սոնգմին Յունի խոսքով՝ ծրագիրը կարող է արդյունավետ գործիք լինել այն երիտասարդներին օգնելու համար, ովքեր իրենց կյանքի դժվարին ժամանակահատվածներում հայտնվում են խաղերով անվերահսկելի տարվածության ցիկլի մեջ։

Հետազոտողները կարծում են, որ MBCT-G-ն կարող է հատկապես օգտակար լինել համալսարանական հոգեբանական ծառայությունների և խաղային կախվածության կանխարգելման կենտրոնների համար, քանի որ խմբային ձևաչափը պահանջում է ավելի քիչ ռեսուրսներ, քան անհատական ​​թերապիան։