Վեյլ Քորնելի բժշկական կենտրոնի, Քլիվլենդի համալսարանական հիվանդանոցների և Քեյս Վեսթերն Ռեզերվ համալսարանի գիտնականները պարզել են, որ «ցածր աստիճանի» շագանակագեղձի քաղցկեղի (նախկինում հայտնի որպես 1-ին աստիճանի խումբ կամ GG1) ախտորոշումը կարող է թերագնահատել հիվանդության ռիսկը:

JAMA Oncology-ում հրապարակված ուսումնասիրությունը պարզել է, որ ցածր աստիճանի շագանակագեղձի քաղցկեղով ախտորոշված տղամարդկանցից յուրաքանչյուր վեցերորդն իրականում ունի միջին կամ բարձր ռիսկի քաղցկեղ՝ հիմնվելով այլ կլինիկական տվյալների, այլ ոչ թե միայն բիոպսիայի արդյունքների վրա: Ավանդական բիոպսիաները դիտարկում են միայն շագանակագեղձի փոքր հատվածները, ուստի կարող են բաց թողնել ուռուցքի ավելի ագրեսիվ հատվածները: Հետազոտողները վերլուծել են 2010-ից 2020 թվականներին Ազգային քաղցկեղի ինստիտուտի տվյալների բազայից ստացված մոտ 300,000 տղամարդկանց տվյալները, որոնք ունեցել են տեղայնացված շագանակագեղձի քաղցկեղ: Նրանցից մոտ 117,000-ի մոտ ախտորոշվել է ցածր աստիճանի քաղցկեղ: Սակայն, լրացուցիչ տվյալների, ինչպիսիք են շագանակագեղձի սպեցիֆիկ հակածնի (PSA) մակարդակը և ուռուցքի չափը, վերլուծությունից հետո պարզվել է, որ ավելի քան 18,000 տղամարդիկ ունեն ավելի բարձր ռիսկ:

«Մենք չենք կարող թույլ տալ մեզ անտեսել ագրեսիվ ուռուցքները, որոնք սկզբում թվում են ցածր աստիճանի քաղցկեղ», - ասել է ուսումնասիրության համահեղինակ՝ դոկտոր Բաշիր Ալ Հուսեյնը Weill Cornell Medicine-ից: «Ռիսկի թերագնահատումը կարող է հանգեցնել թերբուժման և վատ արդյունքների»:

Արդյունքները մտահոգություններ են առաջացնում ցածր աստիճանի ուռուցքների համար «քաղցկեղ» տերմինից ամբողջությամբ հրաժարվելու գաղափարի վերաբերյալ: «Շատերը սխալմամբ կարծում են, որ «ցածր աստիճանը» նույնն է, ինչ «ցածր ռիսկը»: Մեր տվյալները ցույց են տալիս հակառակը», - հավելել է դոկտոր Ջոնաթան Շոագը Case Western Reserve համալսարանից:

Հետազոտողները ընդգծում են, որ բիոպսիայի միջոցով և շագանակագեղձի հեռացումից (պրոստատէկտոմիա) հետո կատարված ախտորոշումը կարող է զգալիորեն տարբեր լինել, ուստի բուժման որոշումները պետք է հիմնված լինեն յուրաքանչյուր հիվանդի համապարփակ գնահատման վրա:

Այս ուսումնասիրությունը ընդգծում է հիվանդներին ռիսկերի և մանրակրկիտ մոնիթորինգի և համապատասխան բուժման ընտրության անհրաժեշտության մասին տեղեկացնելու կարևորությունը: