COVID-19 համավարակի պատճառով Անգլիայում սահմանված առաջին լոքդաունի ժամանակ ծնված երեխաները չորս տարեկանում կարող են ավելի մեծ դժվարություններ ունենալ կենտրոնացման, հրահանգներին հետևելու և հուզական ինքնակարգավորման հետ կապված։ Այս եզրակացությանն են հանգել City St George's, University of London-ի հետազոտողները, որոնց հետազոտության արդյունքները հրապարակվել են Archives of Disease in Childhood ամսագրում։

 Հետազոտությանը մասնակցել է 205 երեխա, որոնք ծնվել են 2020 թվականի մարտի 23-ից հունիսի 23-ը, երբ երկիրը կիրառում էր ամենախիստ սահմանափակումները։ Գիտնականները պարզել են, որ նրանցից շատերն ավելի ցածր միավորներ են ունեցել կատարողական գործառույթներում՝ կոգնիտիվ հմտությունների համալիր, որոնք պատասխանատու են պլանավորման, ուշադրության, աշխատանքային հիշողության, ինքնատիրապետման և նոր իրավիճակներին հարմարվելու ունակության համար։

Հեղինակները նշել են, որ այս երեխաներն իրենց կյանքի առաջին տարին անցկացրել են աննախադեպ սահմանափակումների պայմաններում։ Սոցիալական մեկուսացումը, ընտանիքի և ընկերների հետ շփման կրճատումը, մանկական խմբերի և խաղահրապարակների փակումը և դիմակ կրելը զգալիորեն սահմանափակել էին հաղորդակցման և սոցիալական զարգացման հնարավորությունները։

Երեխաների զարգացումը գնահատելու համար մասնագետներն օգտագործել են խոսքի և ոչ վերբալ մտածողության ստանդարտացված թեստեր: Ծնողները ևս լրացրել են հարցաթերթիկներ, որոնք գնահատել են հույզերի վերահսկողությունը, աշխատանքային հիշողությունը, պլանավորման և կազմակերպչական հմտությունները, խնդիրներն ինքնուրույն լուծելու ունակությունը, ինչպես նաև փոքր ու մեծ մոտորիկան:

Ստացված տվյալների համաձայն՝ ծնողներն իրենց երեխաների մոտավորապես մեկ երրորդի մոտ նկատել են կատարողական գործառույթների թերզարգացման նշաններ: Համավարակից առաջ ծնված երեխաների համեմատ՝ հետազոտության մասնակիցները դժվարացել են կենտրոնանալ առաջադրանքների վրա, հիշել և հետևել հրահանգներին, դիմադրել շեղող գործոններին և փոփոխել իրենց վարքագիծը՝ հիմնվելով հետադարձ կապի վրա:

Խոսքի զարգացումն ավելի խառն է եղել: Ընդհանուր առմամբ, լեզվական հմտությունները համապատասխանել են տարիքին: Սակայն ոչ վերբալ մտածողության համեմատ էքսպրեսիվ խոսքը՝ մտքերը բանավոր արտահայտելու ունակությունը, որոշ չափով թերզարգացած էր:

Հետազոտողների կարծիքով՝ խոսքի ըմբռնումը կարող էր պահպանված լինել լոքդաունի ընթացքում ծնողների և ընտանիքի այլ անդամների հետ ավելի սերտ փոխազդեցությունների շնորհիվ։ Սակայն խոսակցական հմտությունների զարգացումը, հավանաբար, տուժել է անծանոթների հետ փոխազդեցության բացակայության և ավելի լայն սոցիալական ցանցի պատճառով։

Միևնույն ժամանակ, մեծ ու փոքր մոտորիկայի զարգացումը տարիքային նորմերի սահմաններում էր։

Հեղինակներն ընդգծել են, որ հետազոտությունը կրել է դիտողական բնույթ և թույլ չի տալիս ուղիղ պատճառահետևանքային կապ գտնել լոքդաունի և հայտնաբերված զարգացման առանձնահատկությունների միջև։ Բացի այդ, հետազոտության ընթացքում չի եղել համեմատելի վերահսկիչ խումբ, և որոշ արդյունքներ հիմնված են ծնողների գնահատականների վրա, ինչը կարող է ազդել տվյալների օբյեկտիվության վրա։ Սահմանափակումներից մեկն էլ այն է, որ մասնակից ընտանիքների մեծ մասն ունեցել է ավելի բարձր կրթական մակարդակ, քան միջին անգլիական բնակչությունը։

Չնայած այս սահմանափակումներին՝ հետազոտողները կարծում են, որ անհրաժեշտ է շարունակել համավարակի ընթացքում ծնված երեխաների մոնիթորինգը։ Նրանց կարծիքով՝ նրանցից ոմանք կարող են լրացուցիչ աջակցության կարիք ունենալ տանը և դպրոցում՝ կատարողական գործառույթները զարգացնելու և ուսմանը հաջող հարմարվելու համար։