Գլխացավերով տառապող միջին և ավագ տարիքի մարդիկ ավելի հաճախ են հայտնում լսողության խնդիրների մասին։ Այս եզրակացությանն են եկել Չինաստանի հետազոտողները՝ վերլուծելով Չինաստանի և Հարավային Կորեայի բնակիչների առողջական վիճակի ավելի քան 91 հազար դիտարկման տվյալները։ Հետազոտության արդյունքները հրապարակվել են BMC Public Health ամսագրում։

Գիտնականներն ուսումնասիրել են 45 և ավելի բարձր տարիքի մարդկանց առողջության վերաբերյալ երկու երկարաժամկետ հետազոտությունների տվյալները՝ չինական China Health and Retirement Longitudinal Study-ի՝ 2011–2018 թվականների և հարավկորեական Korean Longitudinal Study of Aging-ի՝ 2012–2018 թվականների տվյալները։ Ընդհանուր առմամբ, վերլուծությունն ընդգրկել է 61 795 դիտարկում Չինաստանում և 29 853-ը՝ Հարավային Կորեայում։ Նույն մասնակիցները կարող էին տարբեր տարիներին մի քանի անգամ հաշվառվել։

Գլխացավերի և լսողության մասին տեղեկությունները հիմնված էին հենց մասնակիցների պատասխանների վրա։ Հարցվածներն իրենց լսողությունը գնահատել են հինգբալանոց սանդղակով, որից հետո հետազոտողները նրանց բաժանել են երկու խմբի՝ լավ կամ գերազանց լսողություն ունեցողների և բավարար կամ վատ լսողություն ունեցողների։

Հաշվի առնելով տարիքը, կրթությունը, ծխելը, ալկոհոլի օգտագործումը, ուսերի ցավն ու արթրիտը՝ գիտնականները պարզել են, որ գլխացավերի մասին հայտնած մարդկանց՝ լսողության խանգարումների մասին հայտնելու շանսերը Չինաստանում 69%-ով, իսկ Հարավային Կորեայում՝ 75%-ով ավելի բարձր էին։ Սա վիճակագրական կապ է, այլ ոչ թե ապացույց, որ գլխացավը լսողության վատացում է առաջացնում։

Չինական ընտրանքում հետազոտողները նաև հետևել են 7042 մասնակցի լսողության փոփոխություններին՝ դիտարկումների չորս փուլերի ընթացքում։ Գլխացավի առկայությունը կապված էր հինգբալանոց սանդղակով լսողության միջին գնահատականի՝ 0,17 բալով ցածր լինելու հետ։ Տարբերությունը փոքր էր և առանձին մարդու համար հազիվ թե նկատելի լիներ, թեև կարող է նշանակություն ունենալ բնակչության առողջությունն ուսումնասիրելիս։

Գիտնականները նշում են, որ գլխացավի և լսողության միջև կապը կարող է մի քանի բացատրություն ունենալ։ Նախորդ հետազոտությունները ենթադրել են, որ միգրենը կարող է ազդել ներքին ականջի արյունամատակարարման վրա, ինչպես նաև ուղեկցվել բորբոքային գործընթացներով և լսողական նյարդային ուղիների գերզգայունությամբ։ Լարվածության գլխացավը հնարավոր է՝ կապված լինի լսողության խանգարումների հետ մկանային լարվածության և եռորյակ նյարդի գերզգայունության միջոցով։ Սակայն նոր հետազոտության մեջ այդ մեխանիզմներն անմիջականորեն չեն ստուգվել։

Հեղինակները կարծում են, որ սովորական բժշկական զննումների ընթացքում գլխացավերի մասին հարցերը կարող են օգնել հայտնաբերելու այն մարդկանց, որոնց արժե լսողության ստուգում անցնել։ Միևնույն ժամանակ հետազոտությունը թույլ չի տալիս հաստատել պատճառահետևանքային կապ, իսկ դրա արդյունքները հիմնված են մասնակիցների սուբյեկտիվ գնահատականների, այլ ոչ թե օբյեկտիվ աուդիոլոգիական թեստերի վրա։

Եզրակացությունները հաստատելու համար անհրաժեշտ են հետագա պրոսպեկտիվ հետազոտություններ՝ լսողության օբյեկտիվ չափումների կիրառմամբ և լրացուցիչ գործոնների հաշվառմամբ, ներառյալ աղմուկի ազդեցությունն ու լսողությունը վնասելու ունակ դեղերի ընդունումը։ Միայն դրանից հետո հնարավոր կլինի գնահատել, թե որքանով է օգտակար գլխացավերը հաշվի առնելը լսողության խանգարումների սկրինինգի ժամանակ։